Makieta Świątyni Salomona
Drukuj Email

Okres panowania królów w Izraelu zobrazowany został poprzez wybudowanie makiety Świątyni Salomona. Budowla ta jest odwzorowaniem świątyni jerozolimskiej na podstawie tekstów biblijnych zawartych w Pierwszej Księdze Królewskiej:

W roku czterysta osiemdziesiątym po wyjściu Izraelitów z ziemi egipskiej, w miesiącu Ziw, to jest drugim, czwartego roku panowania nad Izraelem Salomona rozpoczął on budowę domu dla Pana. Dom, który Salomon zbudował dla Pana, miał sześćdziesiąt łokci długości, dwadzieścia szerokości i trzydzieści wysokości. Sień zaś przed główną budowlą świątyni miała dwadzieścia łokci długości, stosownie do szerokości świątyni, i dziesięć łokci szerokości, w kierunku długości świątyni. Świątynię zaopatrzył w okna o zakratowanych wnękach. Na murze świątyni dokoła poprowadził nadbudowę z pięter wzdłuż murów świątyni wokół głównej budowli i sanktuarium oraz zrobił dokoła boczne pomieszczenia. Piętro dolne szerokości pięciu łokci, średnie szerokości sześciu łokci, a trzecie szerokości siedmiu łokci, gdyż zaopatrzył dom na zewnątrz w skarpy dokoła, aby pomieszczeń bocznych nie trzymały mury świątyni. Dom zaś przy wznoszeniu go został zbudowany z kamieni, których od czasu wydobycia już nie obrabiano. Dlatego nie słyszano w domu, przy jego budowie, ani młota, ani siekiery, ani jakiegokolwiek narzędzia żelaznego. Drzwi do średniego pomieszczenia bocznego były przy prawym skrzydle domu, przez które po krętych schodach wstępowano do średniego, a ze średniego do trzeciego. Tak więc zbudował tę świątynię i wykańczając, opatrzył ją wklęsłym stropem cedrowym (1 Krl 6,1-9).

A oto tak zbudował Salomon i wykończył tę świątynię. Mury domu obłożył wewnątrz deskami cedrowymi od podłogi domu aż do belek sufitu, wnętrze pokrył drzewem, a podłogę świątyni wyłożył deskami cyprysowymi. Ponadto od tylnej strony świątyni zbudował z desek cedrowych od podłogi aż do belek ścianę na dwadzieścia łokci, aby oddzielić od świątyni sanktuarium, to jest Miejsce Najświętsze. Czterdzieści łokci długości miała świątynia przed sanktuarium. Cedrowe wnętrze świątyni zdobiły rzeźby rozchylonych kielichów kwiatowych i girlandy kwiecia. Wszystko było cedrowe. Kamienia nie było widać. Sanktuarium urządził wewnątrz, w środku budowli, by tam umieścić Arkę Przymierza Pańskiego. Sanktuarium było dwadzieścia łokci długie, dwadzieścia łokci szerokie i dwadzieścia łokci wysokie. Wyłożył je szczerym złotem. Wyłożył też ołtarz cedrowy. Wnętrze świątyni Salomon wyłożył również szczerym złotem i założył złote łańcuchy przed sanktuarium, które wyłożył złotem. Tak więc wyłożył złotem zupełnie całą świątynię i również pokrył złotem cały ołtarz, który był przed sanktuarium. W sanktuarium sporządził dwa cheruby dziesięciołokciowej wysokości z drzewa oliwkowego. Jedno skrzydło cheruba miało pięć łokci i drugie dotykały się wzajemnie. Cheruby te pokrył złotem. Ponadto na wszystkich ścianach świątyni wokoło wyrył jako płaskorzeźby podobizny cherubów i palm oraz girlandy kwiatów wewnątrz i na zewnątrz. Podłogę świątyni również pokrył złotem, wewnątrz i na zewnątrz. Wejście zaś do sanktuarium zaopatrzył w podwoje z drzewa oliwkowego. A filary były pięciokątne. Na tych zaś podwojach z drzewa oliwkowego też wyrzeźbił podobizny cherubów, palm i girlandy kwiatów oraz pokrył złotem i obił nim owe cheruby i palmy. Również wejście do świątyni zaopatrzył w czworokątne odrzwia z drzewa oliwkowego i podwójne drzwi z drzewa cyprysowego. Dwie obracające się deski tworzyły jedno skrzydło, i dwie obracające się deski ? drugie. Na nich wyrzeźbił cheruby, palmy, girlandy kwiatów oraz pokrył te płaskorzeźby cienkim złotem (1 Krl 6,14-35).

Obok Świątyni stoi morze miedziane (zbiornik na wodę, który w oryginale mógł pomieścić 45 tys. litrów) na dwunastu wołach i ołtarz całopalny. Na placu przed Świątynią, która jest wykonana w skali 1:10 posadzono palmę daktylową i cedry. Drewno tych ostatnich służyło do wykończenia wnętrza Świątyni. Cedry libańskie to potężne, majestatyczne drzewa iglaste o aromatycznym drewnie, rosnące na północ od Izraela w górach Libanu, których szczyty są pokryte wiecznym śniegiem. Budowle z tego materiału były nadzwyczaj cenne, a posiadanie ich dodawało splendoru władcy. Salomon sprowadzał drewno cedrowe tratwami do brzegów państwa, a później zapewne z wielkim trudem, drogą lądową na wzgórze Jerozolimy. Salomon oprócz Świątyni zbudował z tego drewna pałac i dość zagadkową budowlę ?dom lasu Libanu?.

Interesujące są ozdoby kolumn stojących przed Świątynią. Ich zwieńczenie stanowiły głowice w kształcie rozchylonych kwiatów lilii, (tu wzorem mogła być sześciopłatkowa lilia biała), a pod nimi w dwóch rzędach znajdowały się ozdoby z owoców granatu na tle wzoru przypominającego sieć. Z kolei morze miedziane, zbiornik na wodę, stojący na dwunastu wołach posiadał guzowate ornamenty na wzór owoców kolokwinty. Arbuz kolokwinta to roślina, która jest przodkiem arbuza jadalnego, ma kuliste owoce, wielkości dużej pomarańczy o pięknej, wzorzystej, zielono-żółtej okrywie. Może rosnąć nawet na pustyni, a dojrzałe owoce rozbijają się toczone przez wiatr i w ten sposób wysypują swoje nasiona.