Jezus Dobry Pasterz
Drukuj Email

Jezus to r贸wnie偶 Dobry Pasterz. Takim mianem okre艣lano te偶 Boga Ojca, o czym czytamy w Psalmie 23, chyba najbardziej znanym ludziom na ca艂ym 艣wiecie:

Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego. Pozwala mi le偶e膰 na zielonych pastwiskach. Prowadzi mnie nad wody, gdzie mog臋 odpocz膮膰: orze藕wia moj膮 dusz臋. Wiedzie mnie po w艂a艣ciwych 艣cie偶kach przez wzgl膮d na swoje imi臋. Chocia偶bym chodzi艂 ciemn膮 dolin膮, z艂a si臋 nie ul臋kn臋, bo Ty jeste艣 ze mn膮. Tw贸j kij i Twoja laska s膮 tym, co mnie pociesza (Ps 23,1-4).

Wyobra偶enie pasterza zosta艂o ukszta艂towane w tradycji 偶ydowskiej przez dwa zaz臋biaj膮ce si臋 czynniki: histori臋 ludu Izraela i unikaln膮 geografi臋 tego pa艅stwa.

W czasie, gdy J贸zef syn Patriarchy Jakuba by艂 na dworze faraona rolnictwo w ziemi egipskiej by艂o ju偶 wysoko rozwini臋te, ze wzgl臋du na wody Nilu, kt贸rymi nawadniano r贸wninne tereny. Pasterstwo nie by艂o mile widziane, ze wzgl臋du na szkody, kt贸re na uprawnych polach wyrz膮dza艂y zwierz臋ta. J贸zef uzyska艂 jednak zezwolenie na to, aby jego ojciec i bracia osiedlili si臋 w Egipcie mimo, 偶e byli pasterzami pod warunkiem, 偶e ogranicz膮 si臋 tylko do teren贸w pasterskich okre艣lanych jako 鈥瀂iemia Goszen鈥 鈥 by艂 to teren ca艂kowicie oddzielony od p贸l uprawnych (Rdz 46,31-34). P贸藕niej, po wyj艣ciu z Egiptu izraelski nar贸d pasterzy podczas czterdziestu lat w臋dr贸wki po pustyni, zajmowa艂 si臋 wypasem k贸z i owiec. W ko艅cu osiedli艂 si臋 w g贸rzystym kraju pokrytym wiecznie zielonymi lasami, s膮siaduj膮cymi z suchymi rejonami, gdzie mog艂y by膰 tylko pastwiska. Izraelici, osiedlaj膮c si臋 w Ziemi Obiecanej, przekszta艂cali zalesione wzg贸rza w tarasowe pola uprawne i stawali si臋 rolnikami. Jednak偶e pasterstwo nie znik艂o. Pasterstwo owiec i k贸z zosta艂o ograniczone do teren贸w, kt贸rych rolnicy nie mogli wykorzysta膰. W ka偶dej osadzie otoczonej g贸rami i pustyniami pasterz i rolnik wsp贸艂egzystowali: Kto z was, maj膮c s艂ug臋, kt贸ry orze lub pasie, powie mu, gdy on wr贸ci z pola: 鈥濸贸jd藕 i si膮d藕 do sto艂u?鈥 (艁k 17,7). Gospodarstwa mieszane by艂y powszechne. M艂odzi wypasali stada na pastwiskach pustynnych, podczas gdy doro艣li uprawiali ziemi臋 wok贸艂 osad.

Mo偶na by艂o przypuszcza膰, 偶e po wej艣ciu do Ziemi Obiecanej, po oczyszczeniu las贸w i przekszta艂ceniu dzikich, mlekiem i miodem p艂yn膮cych teren贸w, na gaje owocowe i winnice, presti偶 pasterza obni偶y si臋. Tak si臋 jednak nie sta艂o. W dalszym ci膮gu bycie pasterzem by艂o uwa偶ane za zaj臋cie tak wa偶ne i honorowe, 偶e sta艂o si臋 ono symbolem idealnego przewodzenia. Pasterz sta艂 si臋 wzorem przyw贸dcy mog膮cego poprowadzi膰 lud przez wszystkie niebezpiecze艅stwa i trudy 偶ycia.

Prorocy widzieli w Bogu Izraela idealnego pasterza, kt贸ry dba o wszystkie potrzeby swojego ludu. Na Jego podobie艅stwo pragn臋li widzie膰 swoich przyw贸dc贸w narodowych. Takim przyw贸dc膮 by艂 kr贸l Dawid, kt贸ry wzi臋ty prosto od owiec zosta艂 namaszczony na kr贸la:

A teraz przem贸wisz do s艂ugi mojego, Dawida: To m贸wi Pan Zast臋p贸w: Zabra艂em ci臋 z pastwiska spo艣r贸d owiec, aby艣 by艂 w艂adc膮 nad ludem moim, nad Izraelem (2 Sm 7,8).

Nieod艂膮cznymi atrybutami pasterza by艂y kij i laska pasterska, co autor Psalmu 23 w wierszu 4 zaznacza: Tw贸j kij i Twoja laska s膮 tym, co mnie pociesza. R贸wnie偶 Jezus, wysy艂aj膮c swoich uczni贸w: do owiec, kt贸re pogin臋艂y z domu Izraela (Mt 10,6), aby g艂osili Kr贸lestwo Niebieskie, m贸wi艂 im: Nie bierzcie na drog臋 torby ani dw贸ch sukien, ani sanda艂贸w, ani laski! Wart jest bowiem robotnik swej strawy (Mt 10,10). W tym poleceniu wyra藕nie wida膰, 偶e Jezus traktuje aposto艂贸w jak pasterzy.

Warto pozna膰, jak膮 rol臋 spe艂nia艂y kij i laska pasterska w zawodzie pasterza. Ot贸偶 lask臋 pastersk膮 stanowi艂a grubsza ga艂膮藕 oderwana lub odci臋ta od pnia w taki spos贸b, 偶e posiada艂a na ko艅cu wypuk艂e zgrubienie, kt贸re obrabiane by艂o na kszta艂t lekko zaokr膮glonej podstawy. Konar drzewa, przeznaczony do przygotowania laski by艂 tak dobierany pod wzgl臋dem d艂ugo艣ci i grubo艣ci, by przy wyrzuceniu go daleko w prz贸d zatrzymywa艂 si臋 na owej podstawie i pozostawa艂 w pionie. W ten spos贸b pasterz wskazywa艂 drog臋 przewodnikowi stada i owce kierowa艂y si臋 we wskazanym kierunku. Sam pasterz pozostawa艂 z ty艂u, bacz膮c by pojedyncze owce nie zostawa艂y w tyle lub nie odchodzi艂y na boki. Pomocnym w tej czynno艣ci by艂 d艂ugi kij, kt贸ry r贸wnie偶 s艂u偶y艂 do wyci膮gania owcy, gdy ta utkn臋艂a w szczelinie skalnej lub w ciernistych krzewach. Laska pasterska by艂a mocnym narz臋dziem, tak aby w razie potrzeby mog艂a pos艂u偶y膰 jako obrona przed dzikimi zwierz臋tami lub rozb贸jnikami.

Najlepszym Pasterzem okaza艂 si臋 Jezus, kt贸ry sam o sobie powiedzia艂:

Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje 偶ycie swoje za owce (J 10,11).

Jezus wskazuje cz艂owiekowi kierunek drogi, kt贸r膮 ma pod膮偶a膰. Pozostawiaj膮c cz艂owiekowi woln膮 wol臋, nie traci go jednak z oczu i troszczy si臋 o niego, gdy ten zbacza z drogi lub zapl膮ta si臋 w ciernie grzechu. W sakramencie pokuty wychodzi mu naprzeciw i cieszy si臋, jak zanotowa艂 艣w. 艁ukasz Ewangelista:

芦Kt贸偶 z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedn膮 z nich, nie zostawia dziewi臋膰dziesi臋ciu dziewi臋ciu na pustyni i nie idzie za zgubion膮, a偶 j膮 znajdzie? A gdy j膮 znajdzie, bierze z rado艣ci膮 na ramiona (艁k 15,4-5).

Zagroda pasterska by艂a budowana w miejscu wypasania zwierz膮t. W perykopie z Ksi臋gi Ozeasza 2,8: Dlatego zamkn臋 jej drog臋 cierniami i murem otocz臋, tak 偶e nie znajdzie swych 艣cie偶ek jest mowa o takim rodzaju ogrodzenia, jakie budowano do zamykania k贸z i baran贸w. Zwierz臋ta te z 艂atwo艣ci膮 wspinaj膮 si臋 po murach i by im to utrudni膰, na ogrodzenie z kamieni nak艂adano warstw臋 splecionych ga艂臋zi ciernistych ro艣lin, kt贸re by艂y mocowane kamieniami i w ten spos贸b stawa艂y si臋 tak trwa艂膮 przeszkod膮, 偶e nie by艂 jej w stanie zniszczy膰 nawet wiatr. Zap臋dzanie stada do owczarni 艂膮czy艂o si臋 z jego liczeniem. Pasterz trzyma艂 kij nad wej艣ciem i pod nim 艂atwo m贸g艂 policzy膰 wchodz膮ce zwierz臋ta. Noc膮 k艂ad艂 si臋 spa膰 zas艂aniaj膮c sob膮 wej艣cie do owczarni i w ten spos贸b m贸g艂 czuwa膰, nie dopuszczaj膮c do tego, aby jakiekolwiek zwierz臋 drapie偶ne wesz艂o do zagrody, lub 偶eby zwierz臋ta powierzone jego opiece mog艂y j膮 opu艣ci膰.